04-03-2006
“Yumuşak Osmanlı” olmazsa “Turan” olsun...
ABD Savunma Bakanı Donald Rumsfeld dün eski başkanlardan Harry Truman’ın
doğum yeri Missouri eyaletinde “yakın tarihimize ışık tutan(!)” bir konuşma
yapmış.
Türkiye’yi 1 Mart tezkeresi nedeniyle affedemeyen Rumsfeld, “Truman Doktrini
çerçevesinde Türkiye ve Yunanistan’ın yardımına koşulması kararının bu
ülkeleri komünizmin elinden kurtardığını” söylemiş.
Rumsfeld, 50 yıllık Soğuk Savaş’ta Sovyet blokuna karşı verilen mücadeleyle
şimdi teröre karşı yürütülen savaşı karşılaştırmış ve “O zaman da şimdi de
zaman zaman askerî çatışmalara sahne olan uzun ve dayanıklılık gerektiren
bir mücadeleye ihtiyacımız oldu. Düşmanı yenmek için ulusal gücümüzün ‘bütün
unsurlarını’ kullanmamız gerekti.” demiş…
Bütün unsurlar
Rumsfeld’in “bütün unsurlar” ifadesinin içine nelerin girdiğini, Türkiye’nin
komünizmin elinden kurtarılması çabalarının içinde nelerin bulunduğunu
tekrar ibretle gözden geçirmek yerine, son dış politika gelişmelerinin
ışığında bugüne ve önce “Orta Doğu”da Türkiye’nin rolüne bakalım.
Truman ve sonrasında Sovyet tehdidine karşı kullanılıp büyük bedeller ödeyen
Türkiye şimdi de radikal İslam tehdidine karşı “kalkan” rolünde. Esasen
Türkiye’nin geleceğinin Batı ve Avrupa içinde olmasının hiç umursanmadığı,
ama laik karakterinden yararlanılan…
Bu rol sadece bizden kimilerinin de heves ettiği bir rol değil, sanki
vadedilmiş bir “yumuşak Osmanlı” rolü... Siz “mülayim Osmanlı” da
diyebilirsiniz! Mülayim, çünkü sert olsa kimilerinin hoşuna gitmeyecek…
Hilafetin kaldırılışının yıldönümü olan bu günlerde, ben buna “neo-hilafet”
demeyi daha uygun buluyorum…
Bu arada bu rol AKP çevrelerinde öyle benimsenmiş görünüyor ki kimse kalkıp
“Ne o, hilafet mi?” de demiyor! Fener Rum Patrikliğinin İsevi dünyada kabul
gördüğü şekliyle ekümenik (evrensel) olduğuna ikna olmayan aynı çevreler
benzer şekilde ekümenik olan İslami hilafet kurumunu dışlıyormuş gibi
gözükmüyor…
Pantürkçülük ve Misakımillî
Orta Doğu coğrafyasındaki “neo hilafet” rolü, başka coğrafyalara
kayıldığında, örneğin Balkanlardan başlayıp Kafkaslardan geçerek Çin’e
uzanan Avrasya coğrafyasına gelince, “Turan” ideali çerçevesinde
pan-Türkçülüğe dönüşüyor. Tabii bunun içinde ırkçı bir Türkçülükle beraber,
onun kadar başat karakterli olmayan İslam kimliği de bulunuyor. Bu da çağdaş
Batı / Avrupa değerlerini benimsemeyen, Türkiye’yi Batı’dan / Avrupa’dan
uzakta tutan; ama yine de laik bir kimlik…
Bu arada “The New Anatolian” gazetesinde “Büyük Turan Partisi” adıyla yeni
bir parti kurulduğunu okudum ve İnternet sitesini inceledim.
Partinin ekonomi, sağlık, dış Türkler, azınlıklar, din, basın özgürlüğü,
etnik farklılıklar, terör, Öcalan, idam vb. konularında “çarpıcı”
görüşlerini buraya almaya - birçok nedenle - imkân yok…
Ama örneğin Türk ordularının gerektiği zaman Misakımillî sınırları dışına
çıkmasını sağlayacak düzenlemelerden söz edilmesi; Partinin İnternet
sitesindeki, “AB ülkeleri ile bu güne kadar imzalanmış olan tüm anlaşmalar
iptal edilecek, vatanımız ve milletimiz aleyhinde imza atanlar tutuklanarak
yargı önüne çıkartılacak, AB ile yapılan tüm ticari anlaşmalar
feshedilecek.” ifadeleri biraz fikir verir…
Bir de parti üyesi olabilmek için daha önceden solcu bir parti, dernek,
sendika veya birliğe üye olmamak öncelikli koşul… Olur ya, aynı idealleri
paylaşan kimi solcular, “ulusalcı” olarak anılanlar belki üye olmak ister…
…
Amerikan Savunma Bakanının iki cümlesinden nerelere geldik…
Ruzi Nazar, Özbek asıllı bir Kızıl ordu subayı.
1941 yılında Kızıl Ordu’dan kaçan Nazar Nazilere katıldı ve Nazi
işbirlikçisi Türkistan Ordusu’nu kuranlar arasında yer aldı. İkinci Dünya
Savaşı’nın bitmesinin ardından Gehlen’in çağrısı üzerine CIA’ya katıldı.
1950’li yıllarda Amerikan Sesi radyosunda çalıştı ve bu radyoda Türkiye’ye
ve SSCB’deki Türk Cumhuriyetlerine yönelik antikomünist programlar
hazırladı. 1959 yılında CIA’nın Türkiye İstasyon Şefi oldu ve bu görevi 1971
yılına kadar sürdürdü.
Nazar, MHP kurucularının çoğuyla yakın dosttu ve
Türkiye’deki ülkücü hareketin organizasyonunda büyük payı vardır. Komando
kamplarında eski Nazi subaylarının eğitim vermesini sağlayan odur. Nazar’ın
Türkeş’le tanışması ise 1956 yılına kadar dayanır. O dönemde Türkeş, ABD’de
görevli bir subaydır. 27 Mayıs hareketi içinde Türkeş’in ABD’nin adamı
olarak sızdığı pek çok 27 Mayısçı tarafından savunulmaktadır. Bir görüşe
göre, Türkeş’e bu görevi yükleyen Nazar’dır. Türkeş ile Nazar arasındaki
dostluk o kadar ilerlemiştir ki, Türkeş’in kızının PAN-AM’da çalışmasını
sağlayan da Nazar’dır.
Nazar, 1974’ten sonra ABD’nin Bonn Büyükelçiliğinde
çalışmaya başlar. Burada da MHP’nin Almanya örgütlenmesine katkıda bulundu.
Ayrıca, MHP’nin aranan isimlerinin Almanya’ya kaçırılması ve burada
saklanması organizasyonlarını örgütler. Bu faaliyetlerinde MHP’nin Almanya
Müfettişi Enver Altaylı’yla birlikte çalışır. Uğur Mumcu’ya göre;
Ağca,
Çatlı, Çelik, Kırcı gibi ünlü ülkücü katillerin Almanya’ya kaçmasında ve bu
ülkede saklanmasında Nazar’ın büyük yardımı olmuştur.
Bush ağzından baklayı çıkardı
TÜRKSOLU’nda MHP’nin sahte milliyetçiliğine karşı
yürüttüğümüz mücadelede Amerikan işbirlikçisi yönlerini ortaya koyuyorduk.
Bush’un West Point Askeri Akademisi mezuniyet töreninde yaptığı açıklamalar, bu
konuda yaptığımız değerlendirmeleri doğruladı. Ne diyordu Bush bu törende?
“1947’de komünist güçler, Türkiye ve Yunanistan’ı tehdit
etmeye başlamıştı. ABD’nin yoğun çabaları sonucunda Türkiye ve Yunanistan
komünizm tehlikesinden kurtarılmış oldu...”
Böylece Bush’un ağzından bizim MHP ve ülkücü hareket ile
ilgili yaptığımız analiz doğrulanmış oluyor. MHP’nin misyonunun 80 öncesinde
Türkiye’yi komünizmden kurtarmak olduğu ülkücü yazarlar tarafından yıllardır
ifade edilmiyor mu?
Onlar değil miydi, MHP’nin milliyetçilik anlayışını
Sovyetler’den gelen komünizm tehlikesine karşı ülkeyi korumak olduğunu söyleyen?
Daha geçen sayımızda İsrafil Kumbasar’ın şu satırlarını
alıntılamıştık: “12 Eylül öncesinde Türk devletini Sovyetler Birliği’nin bir
peyki haline getirmek isteyen komünist çetelere karşı ‘sivil direniş’ bayrağını
açan Türkeş (...)”
Yıllardır tam da Bush’un dediği şekilde, soğuk savaşı
destekleyen, Türkiye’nin Sovyet tehdidine karşı ABD’ye dayanması gerektiğini
savunan ve “komünizmle mücadele” perspektifi içinde ABD ile işbirliğinden
gocunmayan ülkücü hareket Bush’un bu açıklamalarına tepki gösterdi. Ne de olsa
son dönemde çizmeye çalıştıkları “Amerikan karşıtı” ve “antiemperyalist” portre
bu açıklamayla birlikte dağılıyordu.
Ancak, MHP’lilerin kendilerini savunmak için yaptıkğı
açıklamalar, Bush’un dediklerini doğrular nitelikte oldu.
ABD’nin taşeronu değil
miydiniz?
Örneğin BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu’nun
dediklerine bir bakalım: Yazıcıoğlu biz ABD’ye yardım etmedik demiyor, tersine
Bush’un açıklamalarını bir “diyet” olarak değerlendiriyor. Atatürk’ün “Kimden
yardım isterseniz ona hizmet edersiniz... Kimden borç alırsanız ondan emir
alırsınız...” sözlerini hatırlatan Yazıcıoğlu, Bush’a tepki göstermek bir yana
adeta sitem ediyor: “ABD Başkanı’nın Türkiye ile ilgili son açıklamalarıyla
sergilediği ukalalığın sebebi işte Atatürk’ün tesbitindeki bu gerçektir.”
Bu cümleler Bush’un dediklerinin ne kadar doğru
olduğunun bir itirafı olsa gerek. Yazıcıoğlu sitemlerine devam ediyor: “Halbuki
Kore’de onları biz kurtardık. Avrupa’nın komünist işgaline uğramasını Türkiye
önledi.”
Yazıcıoğlu, bir türlü ABD uşağı değildik diyemiyor.
Tersine, ABD’nin yeni uşaklar peşinde koşmasından dem vuruyor:
“ABD’nin bugünlerde yine Türkiye’ye ihtiyacı var,
Türkiye’yi yedeğine almak ve taşeron yapmak arzusunda. Bush’un eski defterleri
açması, Türkiye’den yeni taleplerde bulunup yeni görevler takdim edeceğinin
ifadesinden başka bir şey değildir.”
Öyleyse Yazıcıoğlu’na soralım: Bugün ABD yeni taşeronlar
peşindeyse, eski taşeronları kimdi?
Bu soruların yanıtı Yazıcıoğlu’nun Bush’a gösterdiği
sitemde gizlidir. Bush’un sözlerine adeta bir dost kazığı yemiş gibi tepki veren
Yazıcıoğlu, böylece ülkücü hareketin 80 öncesinde yaptığı taşeronluğu da
kabullenmiş oluyor.
Hiçbir
ülkücü Amerikancılığı reddedemiyor
Sadi Somuncuoğlu ise sitemkâr açıklamalar yapan bir
başka isim. Somuncuoğlu, Batı Bloku’nun Komünist Blok’a karşı kurulduğunu
belirtiyor ve Türkiye’nin bu blok içinde yer aldığını söylüyor. Ve şöyle devam
ediyor: “NATO ortak bir savunma ve güvenlik örgütüydü. Bu nedenle kimse kimseye
karşı kurtarıcı pozisyonda değildi. Ortak hareket ediliyordu. Kimse kimsenin
hatırı için mücadele yürütmedi. Bu nedenle kendilerini alacaklı pozisyona
düşürmeye hakları yok.”
Gördüğünüz gibi hiçbir ülkücü de çıkıp “Ne münasebet
kardeşim, ülkücülerin ABD’yle ne ilgisi olabilir. Biz ABD uşağı mıyız?”
diyemiyor. En fazla ABD’ye hizmet etmediklerini ama ortak hareket ettiklerini
söyleyebiliyorlar. Ne Türkiye’nin NATO üyeliğini sorgulayan var, ne de
Amerikancılığın Türkiye’yi getirdiği noktayı ortaya koyan. Hatta ülkücüler,
geçmiş Amerikancılıklarının hesabını vermedikleri gibi ABD’nin bugünkü
politikalarını da bir yandan eleştirebiliyorlar:
“Türkiye’nin milli meselelerinde ABD ile karşı
karşıyayız. Kıbrıs, Patrikhane, Papaz Okulu, Ermenistan ve Güneydoğu gibi
hukuken, tarihen ve siyaseten yüzde yüz haklı olduğumuz meselelerde ABD bizim
karşımızda yer alıyor. Türkiye’den toprak talep eden komşularımızla birlikte
hareket ediyor.”
Bu sözler de Somuncuoğlu’na ait. Peki, ABD acaba, siz
onlarla “ortak hareket ederken” (“uşaklık yaparken” demiyor, onların tabirini
kullanıyoruz) bu meselelerin hangisinde Türkiye’nin yanında yer alıyordu? Ya da
siz geçmişte ABD’yi bu konularda hiç eleştirdiniz mi?
Kıbrıs meselesinde Türkiye’ye ambargo uygularken
hanginiz ABD’ye karşı çıktınız?
Atatürk döneminde kapatılan ve ancak DP döneminde
yeniden faaliyete geçebilen Fener Patrikhanesi’nin başına Patriği yeniden
geçiren ABD değil miydi?
Papaz Okulu’nun açılması için açıklamalar yapan ABD’li
misyonerlere ve “Barış Gönüllüleri”ne karşı ne yaptınız?
ABD’nin yıllardır Ermenistan’ı desteklemesine hiç karşı
çıktınız mı?
ABD yalnızca Türkiye’de değil, İran’da ve Irak’ta Kürt
hareketlerini desteklerken, hiç ABD’yi bu konuda protesto ettiniz mi? Ya da daha
yalın bir soru soralım: Siz hiç ABD’yi protesto ettiniz mi? 70’lerde bir tane
Amerikan karşıtı eyleminiz var mı? Ya da bildiriniz? Afişiniz? Yazınız?
Sloganınız?
Halbuki, Türkiye ile ABD bu bahsettiğiniz konularda
yıllardır karşı karşıya.
Siz ise tarihiniz boyunca bu konuların tümünde ABD’nin
yanında yer aldınız. ABD’ye karşı tutarlı bir mücadele yürüten ise her zaman
için sol oldu. Siz 6. Filo’yu kıble kabul edip namaz kılarken, bu ülkenin
devrimci gençleri Vedat Demircioğlu’nu şehit veriyordu. Siz “Allah Allah” diye
devrimcilere saldırırken, solcu dergilerde Irak’taki Amerikancı Barzani hareketi
ve Kürtçüler eleştiriliyordu.
Hatta Patrikhane meselesinden ve ABD’nin bu meseledeki
yerinden ilk bahsedenlerden biri Niyazi Berkes’ti. Berkes’in ülkücü hareketle
tek ilgisi ise 40’lı yıllarda başını Nihal Atsız’ların çektiği “Turancı”lardan
yediği dayaklardı. Ve siz solcu öğretim üyelerine dayak attığınız o günü
“Türkçülük Günü” olarak kutladınız. Bugün de utanmadan Berkes’lerden
öğrendiğiniz meselelerde Amerikan karşıtlığı oyunu oynuyorsunuz.
Hodri meydan.
Açın 60’larda herhangi bir sol yayını. Örneğin Yön
dergisini. Bugün ABD ile karşı karşıyayız dediğiniz konuların tümünü orada
bulacaksınız. Bir de o dönem sizin çıkardığınız dergilere bakın.
O konuların hiçbirini bulabilir misiniz?
Hayır...
Çünkü o konulardan bahsetmek için ABD’yi eleştirmek
gerekir. O yürek ise hiçbir dönem ülkücülerde olmamıştır.
3 Mayıs neyin yıldönümüdür?
Ülkücülük milliyetçi bir hareket değil, emperyalist
işbirlikçisi bir harekettir. Bu basit gerçeği kavramadan Türkiye’de ne ülkücüler
anlaşılabilir, ne de milliyetçiliğin gerçek bir tanımı yapılabilir.
Bush’un sözleri ve ülkücülerin bu sözlere ettiği
sitemler sanırız bu dediklerimizin güzel bir kanıtı olmuştur. Bu gerçeği ülkücü
hareketin ilk ortaya çıktığı günlerden itibaren görebiliriz. İlk olarak
ülkücülerin şu yıllardır kutladıkları 3 Mayıs Türkçülük Günü’ne bir bakalım.
Sizce 3 Mayıs neyin yıldönümüdür?
Ergenekon’dan çıkışın mı? Malazgirt Zaferi’nin mi?
İstanbul’un fethinin mi? Bir Türk büyüğünün doğumunun mu? Çanakkale Zaferi’nin
mi? TBMM’nin kuruluşunun mu? Sakarya Zaferi’nin mi? Yoksa Kurtuluş Savaşı’nda
bizim bilmediğimiz önemli bir zaferin mi?
Hiçbirinin...
Ülkücülük herhangi bir milliyetçi hareket olsaydı,
Türkçülük Günü olarak sanırız bu tarihlerden birini seçerdi. Halbuki, 3 Mayıs,
1944’teki Irkçılık-Turancılık davasının yıldönümüdür.
Ne olmuştur 3 Mayıs’ta?
Başında Nihal Atsız’ın bulunduğu ve Reha Oğuz Türkkan,
Alparslan Türkeş gibi isimlerin de içinde yer aldığı bir grup Irkçı-Turancı
mahkemeye çıkarılmıştır.
Davanın görüldüğü 3 Mayıs’ta Nihal Atsız’ın örgütlediği
bir serseri grubu, Ulus ve Kızılay’da olaylar çıkarmış, Atsız’lar hakkında
şikayetçi olan ve davanın açılmasına neden olan Sabahattin Ali bu olaylarda
dövülmüştür.
O dönemki olaylarda Niyazi Berkes, Pertev Naili Boratav,
Behice Boran gibi solcu öğretim üyeleri de bu faşist terörden nasiplerini
almışlardır. Görüldüğü gibi 3 Mayıs’ın ne Türklükle ne de milliyetçilikle bir
ilgisi vardır. Tersine, 3 Mayıs, faşist terörün başlangıç günü olarak
görülebilir.
Ülkücülüğün ortaya çıkışında
Nazilerin rolü
Öyleyse, ülkücü hareketi anlamak için 3 Mayıs’lara, yani
40’lı yıllara bir dönmek gerekir.
Ülkücü hareket tamamen bir Nazi örgütlenmesi olarak
başlamıştır. Irkçılıkları, sol ve komünizm düşmanlıkları Nazi felsefesinden
beslendiklerinin göstergesidir. O dönem çıkardıkları Çınaraltı, Orkun,
Tanrıdağı, Bozkurt ve Gökbörü gibi ülkücü dergiler Almanya’da çıkan Nazi
dergilerine çok benzer. Nazi propaganda afişlerinden bozma resimler, Nazi
dergilerinden devşirme ırkçı teoriler dergi sayfalarını süsler. Üstelik bu
dergilerdeki Nazi hayranlığı öyle gizli falan da değildir. Açık açık Türkiye’nin
Nazilerin yanında savaşa girmesi gerektiğinin propagandası yapılır.
Bir yandan da bu dergilerde “Esir Türklerin
kurtarılması” adı altında Turancılık yapılır. Atsız’ların Turancılığı
Almanya’nın İkinci Dünya Savaşı’nda SSCB’ye karşı giriştiği harekâtın ideolojik
referanslarını kendine esas almaktadır. O dönem Naziler, Sovyetler’deki Türk
Cumhuriyetlerini Turancı ideolojiyle ayaklandırma çabasındadır. O dönem Nazi
işgali altındaki Kırım’da Kızıl Ordu kaçaklarından oluşan bir Türkistan Ordusu
bile kurulur.
İlginçtir ki, 1940’ların Almancı-Nazi hayranı ülkücüleri
1945’te bir anda çark edip Amerikancı kesilmişlerdir. O dönemki ülkücü dergiler
bu keskin dönüşün ilginç örnekleriyle doludur. 1943 yılındaki ırkçı bir dergide
ABD’nin Sovyetler’in güdümüne girdiği savunularak bu ülke eleştirilmekte ve
Türkiye’deki Amerikan hayranlığı yerden yere vurulmaktadır. 1945’e gelindiğinde
ise, aynı yazar, Amerikan hayranlığının kalemşörlüğüne soyunabilmektedir.
Nazi hayranı bir hareketin bir anda Amerikancı olması
nasıl açıklanabilir? Bu noktada kilit bir isim var: Gehlen.
Gehlen, Nazilerin SSCB’yle çarpıştığı Doğu Cephesi’nin
istihbaratından sorumlu bir general. Ve tahmin edileceği üzere esaslı bir
antikomünist. Gehlen 1943 yılında Nazilerin savaşı kaybedeceğini anlayınca
ABD’ye sığınıyor. Gehlen’e göre Naziler yenilecekse komünizm karşıtlığının
bayraktarlığını ABD üstlenmelidir. ABD’ye sığınan Gehlen ABD istihbarat
kurumlarında antikomünizmin gelişmesi için elinden geleni yapar. CIA’nın
kuruluşunda da rol alan Gehlen, Nazi Almanyası’nda SSCB’ye karşı birlikte
çalıştığı istihbarat subaylarını da etrafında toplamaya başlar.
CIA’nın kontrgerilla operasyonlarını yürüten kadroları
işte bu çekirdek içinden yetişir. Tabii, Nazilerin örgütlediği tüm antikomünist
yapılanmalar da Gehlen’le birlikte Amerikancı kesilir. Türkiye’deki ülkücü
hareket de bunun örneklerinden birisidir.
Oral Çelik, ülkücüleri Nazi subaylarının eğittiğini
açıklamış ve bu açıklamasıyla ülkücülerden büyük tepki toplamıştı. Tabii burada
bahsedilen Nazi subayları Türkiye’de Almanya’nın görevlisi olarak
bulunmuyorlardı. Onlar Gehlen’le birlikte ABD tarafına geçmiş ve CIA’nın
antikomünist kontrgerillasını örgütlemeye başlamış Nazilerdendi. Eski Nazi
subaylarını MHP ile buluşturan Amerikancılıklarıydı. Hayat hikayesini verdiğimiz
Ruzi Nazar bu subayların belki de en ünlüsü.
ABD-MHP ilişkisi yalnızca eski Nazi subaylarıyla sınırlı
değil elbette. ABD’nin kurduğu Komünizmle Mücadele Birlikleri (World
Anti-Communist League), Türkiye’de Komünizmle Mücadele Derneği’ni örgütler.
MHP’nin arka bahçesi sayılabilecek bu derneğin tek faaliyeti Türkiye çapında bir
solcu avı başlatmasıdır. Kanlı Pazar da bu derneğin provokasyonları arasındadır.
Komünizmle Mücadele Derneği o derece açıktan Amerikancılık yapmaktadır ki,
kurucularından ve önemli liderlerinden Tevetoğlu ABD bayrağına sarılarak resim
çektirmekten kaçınmaz.
Dolayısıyla MHP aslında ABD’nin dünya çapında
örgütlediği bir paramiliter gücün Türkiye’deki şubesidir. “ABD’yle birlikte
komünizme karşı mücadele ettik” açıklamasının özü işte budur.
Üstelik MHP, tarihinin hiçbir döneminde ABD’nin
“dolaylı” takipçisi olmamıştır. Amerikancılıktan hiçbir zaman gocunmamış ve
Amerikancılığı açık açık savunmaktan çekinmemiştir. Bunun binlerce örneği
verilebilir. En çarpıcısı olarak Türkeş’ten şu alıntıyı yapmakla yetinelim.
Deniz Gezmiş’lerin Amerikan karşıtı eylemlerini bakın Türkeş nasıl eleştiriyor:
“Gittikçe çoğalan anarşi ve NATO aleyhtarı hareketlerle,
komünistler tarafından ustaca körüklenen Amerikan düşmanlığı, müttefikimizle
olan münasebetlerimize gölge düşürmüştür.”
Yani bugünkü ülkücülerin iddia ettiği gibi MHP’nin
devrimci düşmanlığının nedeni Sovyet karşıtlığı falan değil, ABD dostluğudur.
Zaten, 68 Hareketi hiçbir zaman Sovyetçi olmadı. 70’lerde de Sovyetçilik sol
içinde bir iki örgütün savunduğu azınlık bir görüştü. Sol’un esas omurgasında
tam bağımsızlıkçılık ve Atatürkçülük her zaman hakim olan anlayıştı.
MHP: ABD’nin sokak gücü
Görüldüğü üzere, MHP, ABD’nin “Türkiye’yi komünizmden
kurtarma projesinin” bir ürünü olarak ortaya çıkmış bir siyasi harekettir. Ve
Türkiye’de ne zaman devrimci hareket güçlense, karşısına bir sokak gücü olarak
MHP sürülmüştür. Türkiye’de devrimciler her zaman ABD’yi karşılarına alırken,
onlara karşı örgütlenen MHP sırtını ABD’ye yaslıyordu.
Ancak burada neden-sonuç ilişkisini doğru kurmak
gerekiyor. MHP, sola karşı örgütlendiği için Amerikancı olmadı. Tersine, bizzat
Amerika’nın örgütlediği bir hareket olduğu için sola karşı bir sokak gücü haline
dönüştü. Kısacası, MHP, tam da Bush’un bahsettiği gibi, Truman doktrininin bir
hediyesidir Türkiye’ye. Köklerinin, Nazilerin örgütlediği ırkçı-Turancılarda
olması da kökünün ne derecede dışarıda olduğunun bir kanıtı sayılmalıdır.
Bu nedenle, MHP’nin bugün yaşadığı tüm fikirsel ve örgütsel
bunalımın nedeni de SSCB’nin yıkılmasıyla birlikte ABD’nin antikomünist
yöneliminin ortadan kalkması ve MHP gibi hareketlere ihtiyacı kalmamış olmasında
aranmalıdır. Sanırız, MHP’lilerin ABD’ye yönelik sitemkârlıklarının gerçek
nedeni de budur...
BURSA
HAKİMİYET
Ağca,
Çatlı, Çelik, Kırcı gibi ünlü ülkücü katillerin Almanya’ya kaçmasında ve bu
ülkede saklanmasında Nazar’ın büyük yardımı olmuştur. 
Hiçbir
ülkücü Amerikancılığı reddedemiyor 